Οι Γονείς-Ελικόπτερο!

Ή πώς να σταματήσετε να ανησυχείτε διαρκώς για το παιδί σας

Αν ο τίτλος «Γονιός-Ελικόπτερο» σας ακούγεται σαν κάτι ωραίο, δυνατό και εντυπωσιακό…. Γράψτε λάθος!  Επιστήμονες σε ΗΠΑ και Βρετανία χαρακτηρίζουν έτσι τους υπερβολικούς γονείς, αυτούς που διαρκώς ανησυχούν για το παιδί τους και συνέχεια βρίσκονται από πάνω του, σαν ελικόπτερο σε χαμηλή πτήση…

Θα μου πείτε «μα καλά, δεν είναι φυσικό να ανησυχούμε για τα παιδιά μας;»  εννοείται ότι, ως ένα βαθμό ναι, είναι φυσιολογικό να ανησυχούμε και να προστατεύουμε τα παιδιά μας.  Όλοι επιθυμούμε να είναι υγιή και ασφαλή τα παιδιά μας.  Δεν είναι όμως φυσικό αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια: οι γονείς προσπαθούν να απομακρύνουν κάθε εμπόδιο από το δρόμο του παιδιού τους, να μη το αφήσουν να αισθανθεί πόνο ή απογοήτευση, να μην του πουν αν οι επιδόσεις του είναι καλύτερες ή χειρότερες από αυτές των συνομήλικων του.  Αυτά τα παιδιά τελικά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα μόνα τους στη ζωή (πχ κοινωνικά, στο πανεπιστήμιο, την πρώτη τους δουλειά, κλπ).

ΜΙΚΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ Ή ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ;  Αυτό που περιμένεις, αυτό θα βρεις μπροστά σου!  Και όταν προσπαθείς να διορθώσεις αυτά για τα οποία ανησυχείς, χωρίς να το θέλεις τα πυροδοτείς και συνεχίζεις την ύπαρξή τους!

Γιατί οι γονείς υιοθετούν το στυλ ανατροφής ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ;

Επειδή έχουν ΑΓΧΟΣ!!!!  Κοιτάζουν γύρω τους και βλέπουν ότι ο κόσμος είναι δύσκολος και οι συνθήκες σκληρές!  Οι γονείς αγχώνονται για το παιδί τους: αν θα είναι υγιές, αν θα είναι ασφαλές, αν θα είναι χαρούμενο, αν θα τα καταφέρει… Οι γονείς που αγαπούν πολύ τα παιδιά τους συχνά χάνουν τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο προστατεύω και υπερπροστατεύω το παιδί μου.  Βρίσκονται διαρκώς σε επιφυλακή να ανιχνεύσουν την παραμικρή ένδειξη κινδύνου και σπεύδουν να ‘σώσουν’ το παιδί τους από κάθε δυσκολία, χωρίς καν να του δώσουν την ευκαιρία να προσπαθήσει μόνο του.

ü  Είναι το παιδί στεναχωρημένο;  Ο γονιός-ελικόπτερο θα σπεύσει να το κάνει χαρούμενο.

ü  Είναι το παιδί δυσαρεστημένο;  Ο γονιός-ελικόπτερο θα σπεύσει να το ευχαριστήσει.

ü  Έχει το παιδί κάποια δυσκολία; Ο γονιός-ελικόπτερο θα σπεύσει να τη λύσει.

Ο γονιός-ελικόπτερο μονίμως σκέφτεται το χειρότερο, το πιο απαισιόδοξο σενάριο, διαβλέπει τα περισσότερα προβλήματα και ανησυχεί.

Ξέρουμε, όμως, ότι όσο βλέπουμε προβλήματα, κάνουμε απαισιόδοξες προβλέψεις και σκεφτόμαστε αρνητικά, τροφοδοτούμε τον εγκέφαλό μας με αυτές τις σκέψεις και ‘κολλάμε’ στο αρνητικό.  Και τότε έρχεται η μόνιμη ανησυχία, για το κάθε τι:

«Μήπως το παιδί μου είναι πολύ ντροπαλό;» «Μήπως παραείναι κοινωνικό;»  «Μήπως είναι πολύ κοντό;», «Μήπως είναι πολύ ψηλό;», «Μήπως δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση;», «Μήπως είναι σαν τον αδελφό μου που είχε όλο προβλήματα;»  «Μήπως δεν του δίνω αρκετή προσοχή;», Μήπως, μήπως, μήπως;

Ανησυχούμε επειδή φοβόμαστε ότι το παιδί μπορεί να έχει προβλήματα…

Αλλά ξεχνάμε ότι, όταν ανησυχούμε διαρκώς ΕΜΕΙΣ, τότε δημιουργούμε πρόβλημα στο παιδί!

Δεν είναι τυχαίο που όλες οι σύγχρονες θεωρίες συγκλίνουν στο εξής: έλκουμε αυτό που σκεφτόμαστε!  Αν λοιπόν σκεφτόμαστε το αρνητικό, αυτό θα εισπράξουμε!

Στην περίπτωση των παιδιών, ο κανόνας λειτουργεί πολύ απλά: το παιδί αντιλαμβάνεται ότι ο γονιός του ανησυχεί για κάτι (πχ το ύψος, το βάρος, την αυτοπεποίθησή του, κλπ) και συμπεραίνει «αφού η μαμά/ο μπαμπάς ανησυχεί για μένα, τότε κάτι στραβό θα έχω!»

7 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ

για να σταματήστε να είστε σαν ελικόπτερο πάνω από το παιδί σας –με την κακή έννοια!

• 1. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να ψάχνετε για ‘αποδείξεις’ που επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες σας.

• 2. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να είστε πάνω από το παιδί σας σαν ελικόπτερο σε επικίνδυνη αποστολή.  Αφήστε το παιδί σας να κάνει μόνο του αυτά που μπορεί, ακόμα και αν δεν τα κάνει τέλεια!  Είναι ο μόνος τρόπος να εξασκηθεί και να μάθει.  Έτσι, μην ταίζετε το τρίχρονο, μη δένετε τα κορδόνια του εξάχρονου, μη κάνετε την εργασία του εφτάχρονου, κλπ.  Αφήστε το παιδί σας να πάρει μικρά ‘ρίσκα’, να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, να μάθει με τη μέθοδο ‘δοκιμή και λάθος’, να πάρει αποφάσεις και να τις εκτελέσει: αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθει και να τονωθεί η αυτοπεποίθησή του.

• 3. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να φορτώνετε το παιδί σας με τις αγωνίες και τα άγχη σας για την πρόοδο και την εξέλιξή του.  Αφήστε κατά μέρος τις αρνητικές σκέψεις για το τι μπορεί να πάει στραβά με το παιδί σας, τι θα γίνει στο μέλλον, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.  Σταματήστε λοιπόν να του κάνετε αρνητικές ερωτήσεις που το μπλοκάρουν και του δείχνουν ότι δεν πιστεύετε στις δυνάμεις του.  Τέτοιες ερωτήσεις είναι του τύπου «Είσαι καλά παιδί μου;», «Είσαι σίγουρος ότι δε χτύπησες;», «Πες μου ποιος σε στεναχώρησε και θα του δείξω εγώ!», «Α, αυτό είναι δύσκολο», κλπ.

• 4. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να βάζετε το παιδί σας στο κέντρο του σύμπαντος.  Φυσικά και είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε, φυσικά και το αγαπάτε, φυσικά και θέλετε το καλό του…  Όμως, μην προσπαθείτε να καλύψετε τις δικές σας συναισθηματικές ανάγκες μέσα από το παιδί σας.  Και, φυσικά, μην πέσετε στην παγίδα να αφήσετε τις επιδόσεις και τα κατορθώματά του να καθορίζουν τη δική σας αυτοπεποίθηση και αξία ως γονιό και ως άτομο.

• 5. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να βάζετε ταμπέλες στο παιδί σας.  Ακόμα και οι θετικές ταμπέλες μπορεί να επιβαρύνουν την εξέλιξη του παιδιού, το οποίο λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο ‘ο πιο γρήγορος’, ‘η όμορφη’, κλπ, ενώ θα μπορούσε να έχει διαφορετική συμπεριφορά.  Σταματήστε να μιλάτε στο παιδί με φράσεις τύπου «Εσύ πάντα..», «Εσύ ποτέ..» κλπ.  Μιλώντας με ταμπέλες, με το πάντα/ποτέ και παρόμοιο τρόπο είναι σαν να προκαθορίζετε τι θα γίνει το παιδί σας- αλλά αυτό κανείς δεν το γνωρίζει ακόμα!  Επομένως, ποτέ μην κάνετε αρνητικές προβλέψεις για το παιδί σας!

• 6. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να το παίρνετε προσωπικά και κατάκαρδα κάθε φορά που το παιδί σας διαφωνεί μαζί σας ή κάνει άλλα πράγματα από αυτά που εσείς επιθυμείτε.  Αντί να το αντικρούσετε κατευθείαν, αφιερώστε χρόνο να ακούσετε τις επιθυμίες του και να ανακαλύψετε τον τρόπο σκέψης του.  Αλλά, κυρίως, μην του εναντιωθείτε αν διαλέξει έναν δρόμο ζωής διαφορετικό από αυτόν που εσείς προορίζατε για το παιδί σας.

• 7. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να επικεντρώνετε την προσοχή σας στο παιδί σας ώστε να μην την επικεντρώνετε στα δικά σας θέματα.  Μην εμπλέκεστε στη ζωή του παιδιού σας σε τέτοιο βαθμό που δε σας μένει χρόνος να έχετε δική σας ζωή, σχέσεις με ενήλικες, και προσωπικά ενδιαφέροντα.  Διατηρήστε την προσωπική σας ταυτότητα και έτσι θα δώσετε το καλό παράδειγμα στο παιδί σας για το τι είναι σημαντικό.  Μην ανησυχείτε τόσο πολύ για το παιδί σας και το μέλλον του ώστε δε σκέφτεστε πια τη δική σας ζωή.

Δώστε όλη σας την αγάπη στο παιδί σας, δώστε του φροντίδα και ασφάλεια και τα καλύτερα εφόδια ζωής: πίστη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του, κάτι που κατακτιέται μόνο όταν το παιδί είναι ελεύθερο να πάρει αποφάσεις, μικρά ρίσκα, να κάνει λάθη και να μάθει, να βρει τρόπους να λύσει τα προβλήματά του, να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του και να δει ότι μπορεί και μόνο του, χωρίς να βασίζεται στη διαρκή βοήθεια των γονιών του που αναλαμβάνουν να τα διεκπεραιώσουν όλα αντί για το ίδιο.

Διαβάστε περισσότερα »

5 Καλές Συνήθειες για να Αγαπάτε το Παιδί σας Άνευ Όρων

- ακόμα και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα

Παραδεχτείτε το!  Πόσες φορές δεν έχετε δηλώσει σε άλλους ή έχετε αναρωτηθεί μέσα σας «πότε το παιδί μου θα βγάλει την πάνα;  Πότε θα πάψει να ψευδίζει;  Πότε επιτέλους θα σταματήσει να με ξυπνάει τα βράδια;  Πότε θα πάψει να μαλώνει με την αδερφή του;  Πότε θα αρχίσει να παίρνει καλούς βαθμούς; Πότε θα πάψει να ντρέπεται; Πότε θα γίνει καλό στον αθλητισμό;  Πότε θα ψηλώσει; Πότε θα αδυνατίσει;» και η λίστα με το τι θα θέλατε να αλλάξετε και να διορθώσετε στο παιδί σας τελειωμό δεν έχει….

Αυτό όμως είναι ακριβώς το αντίθετο με την έννοια της «άνευ όρων αγάπης», που σημαίνει ότι αγαπάμε το παιδί μας όπως ακριβώς είναι, με τα στραβά και τα ανάποδά του, και δεν βάζουμε όρους και πράγματα που θα πρέπει να κάνει το παιδί για να το αγαπάμε.. 

Η άνευ όρων αγάπη δε σχετίζεται μόνο με το πώς αισθανόμαστε εμείς οι γονείς! Σχετίζεται και με το πώς το παιδί εκλαμβάνει την αγάπη μας: αγάπη χωρίς όρους το πώς να γίνει ακόμα καλύτερο.  Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ο γονιός δεν πρέπει να επιδιώκει να βελτιωθεί το παιδί του, σε οποιονδήποτε τομέα.  Σημαίνει όμως ότι η αγάπη θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τις επιδόσεις και τις επιτυχίες που εμείς θέλουμε να έχει το παιδί μας.  Γιατί;  Επειδή όταν κάποιος αισθάνεται διαρκώς ότι δεν είναι αρκετά καλός, ότι δεν καταφέρνει να φτάσει τις προσδοκίες των άλλων και ότι πρέπει συνέχεια να κάνει κάτι για να βελτιωθεί τελικά αυτός ο άνθρωπος παίρνει αμυντική στάση και δεν μπορεί να κάνει θετικές αλλαγές (σκεφτείτε αν σας στριμώξουν αντίστοιχα: τι είναι πιθανότερο, να κάνετε θετικές αλλαγές ή να πάρετε αμυντική στάση και να μην κάνετε τίποτα θετικό;).

Όταν τα παιδιά νιώθουν με σιγουριά την αγάπη του γονιού ανθίζουν!  Και με αγάπη (αλλά και όρια!) είναι πιο πιθανό να δείτε αλλαγές και θετική πορεία!

Οι 5 καλές συνήθειες για να αγαπάτε το παιδί σας άνευ όρων

1. Εκτιμήστε τα αδύνατα σημεία του παιδιού σας.  Θυμηθείτε ότι όλοι έχουμε ελαττώματα και συχνά μπορούμε να τα δούμε ως την άλλη πλευρά των προτερημάτων μας!  Τι σημαίνει αυτό;  Ότι αν θεωρούμε ότι το ελάττωμα του παιδιού μας είναι ότι είναι πεισματάρικο και διαρκώς επιμένει να κερδίσει αυτό που θέλει, η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι πρόκειται για προτέρημα: επιμονή και πείσμα να πετύχει αυτό που θέλει, κάτι που όλοι οι γονείς επιθυμούν για τα παιδιά τους σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με τις σπουδές και την επαγγελματική τους εξέλιξη!  Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, χαρακτηριστικό που το μοιράζονται πάμπολλα παιδιά, βοηθήστε το παιδί σας να καταλάβει ότι είναι καλό πράγμα να έχει επιμονή, αλλά μερικές φορές, όταν δεν ξέρει πότε να σταματήσει αυτό το θετικό στοιχείο γίνεται αρνητικό, νευριάζει τους άλλους και δημιουργεί προβλήματα.  Χρειάζεται να μάθει να διαχειρίζεται την επιμονή του και να μη δρα παρορμητικά.  Διδάσκοντας στο παιδί πώς να γνωρίζει τον εαυτό του και να ελέγχει τη συμπεριφορά του είναι ανεκτίμητα δώρα ζωής! 
2. Θρηνείστε. Τι ονειρευόσασταν για το παιδί σας;  Επιθυμούσατε αγόρι αλλά σας προέκυψε κορίτσι;  Έχει προβλήματα υγείας, συμπεριφοράς, μαθησιακά, εξελικτικές δυσκολίες, ειδικές ανάγκες;  Επιθυμούσατε ένα ήσυχο παιδί και είναι πολύ ζωηρό;  Αν εύχεστε ότι κάτι έπρεπε να είναι εξαρχής διαφορετικό στο παιδί σας, ακόμα και αν δεν το εκφράζετε, το πιθανότερο είναι ότι το παιδί σας το διαισθάνεται με κάποιον μη λεκτικό τρόπο.  Το παιδί νιώθει μέσα του ότι δεν είναι αρκετά καλό για εσάς.  Ποια είναι η λύση;  Επιτρέψτε στον εαυτό σας να νιώσει όλα τα συναισθήματα, λύπη, απογοήτευση, θυμό…. Μετά θρηνείστε γι’ αυτό που επιθυμούσατε αλλά δεν λάβατε.  Στη συνέχεια αφήστε το να βγει από το σύστημά σας.  Ο θρήνος είναι μια διαδικασία καθαρκτική, καθαρίζει και ανακουφίζει την ψυχή και αφήνει χώρο για θετικά συναισθήματα και συνέχιση της ζωής.   Μετά από το θρήνο αγκαλιάστε κυριολεκτικά και μεταφορικά το παιδί σας, όπως είναι, και αφήστε τη φαντασίωση που είχατε γι’ αυτό.
3. Δέστε τα ελαττώματα του παιδιού σας από τη δική του οπτική γωνία. Όταν κρίνουμε κάποιον πάντα βλέπουμε τα πράγματα από τη δική μας οπτική γωνία και όχι από του άλλου, με αποτέλεσμα η κρίση μας να είναι αρνητική για τον άλλον.  Ας πάρουμε το παράδειγμα κακής συμπεριφοράς του παιδιού: για μας είναι λάθος και ενοχλητική, για το παιδί όμως είναι ένας τρόπος να δηλώσει ότι κάτι δεν πάει καλά.  Πίσω από την κακή συμπεριφορά υπάρχει πάντα κάποιος λόγος που εμείς οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουμε.  Αν βρούμε και διαχειριστούμε την αιτία, όχι την αφορμή, ούτε την ίδια την κακή συμπεριφορά, τότε λύνουμε και το πρόβλημα.

Για σκεφτείτε….

• Ίσως το παιδί σας να σταματούσε να γκρινιάζει και να διαμαρτύρεται όλη την ώρα αν ένιωθε ότι το ακούτε και το καταλαβαίνετε, οπότε δε θα χρειαζόταν να φωνάζει για νιώσει ότι το «ακούτε» -κυριολεκτικά! («Ακούω τι μου λες καλό μου, καταλαβαίνω πόσο απογοητεύτηκες…»).
• Ίσως το παιδί σας να φερόταν καλύτερα στο μικρό του αδερφάκι αν δεν ανησυχούσε ότι ίσως χάσει την αγάπη σας και την ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σας- αυτό που χρειάζεται είναι περισσότερη συναισθηματική σύνδεση και εγγύτητα μαζί σας.
• Ίσως το παιδί σας να μην είχε τόσο συχνά «ατυχήματα» τουαλέτας αν δεν έπαιζε με τόσο ενθουσιασμό και δεν ξεχνούσε να πάει στην τουαλέτα εγκαίρως.  Και φυσικά, στα μάτια του παιδιού, το παιχνίδι είναι πολύ πιο σημαντικό από το διάλειμμα για τουαλέτα!
• Ίσως το παιδί σας να μην έχανε τόσο συχνά τα πράγματά του αν του διδάσκατε στρατηγικές να τα βάζει στη θέση τους και να τα οργανώνει.

Να θυμάστε ότι όταν τα παιδιά έχουν κακή συμπεριφορά μας λένε με τις πράξεις τους κάτι: ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας!  Όταν λοιπόν δούμε την κακή συμπεριφορά από την οπτική γωνία του παιδιού, τότε παίρνει άλλο νόημα, κατανοούμε τις ρίζες της και μπορούμε να συγχωρέσουμε το παιδί.  Έτσι τα εμπόδια ξεπερνιούνται και μπορούμε να αισθανθούμε άνευ όρων αγάπη για το παιδί μας.

4.  Αποδεχτείτε τα συναισθήματα & Αποτρέψτε την κακή συμπεριφορά.   Το να κατανοήσουμε πώς ακριβώς αισθάνεται το παιδί μας, χωρίς να το ακυρώσουμε, αυτό είναι έμπρακτη απόδειξη της αγάπης άνευ όρων.  Το παιδί αισθάνεται αγάπη και αποδοχή, παρόλο που του βάζουμε όρια στο τι είναι αποδεκτή συμπεριφορά: «καταλαβαίνω πόσο θύμωσες που ο μικρός σου αδερφός σου χάλασε το παιχνίδι σου, όμως στο σπίτι μας δε χτυπάμε».  Ακούστε προσεκτικά τι έχει να πει το παιδί.  Πάρτε βαθιές, χαλαρωτικές ανάσες.  Θυμηθείτε πόσο αγαπάτε το παιδί σας.  Συνδεθείτε συναισθηματικά μαζί του και καλέστε το να εμπιστευτεί τα έντονα αρνητικά συναισθήματά του σε εσάς.  Διδάξτε του συναισθηματική νοημοσύνη: «δούλεψες τόσο σκληρά για να φτιάξεις αυτό το παζλ και η αδερφή σου του έδωσε μία και το κατέστρεψε… Τώρα είσαι τόσο θυμωμένη που δε θέλεις να καθίσεις μαζί μας στο τραπέζι για φαγητό..».

Μη ξεχνάτε ότι το να δείξετε συναισθηματική κατανόηση δε σημαίνει ότι επιτρέπετε στο παιδί σας να έχει κακή συμπεριφορά.  Αντίθετα, βάζετε όρια και επιμένετε σε αυτά και όταν ηρεμήσουν τα πράγματα κάνετε μια συζήτηση για το πώς αλλιώς μπορεί το παιδί να διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση: «Ξέρω ότι είναι δύσκολο να παραμείνεις ήρεμη όταν η αδερφή σου καταστρέψει το παζλ σου ή κάτι που έκανες, αλλά ξέρεις ότι δεν χτυπάμε επειδή πονάει και δεν είναι σωστό.  Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις σε αυτή την περίπτωση;  Για σκέψου μερικές ιδέες!».

5.    Διαχειριστείτε το θυμό σας & Διατηρήστε την ψυχραιμία σας.  Πέμπτη και φαρμακερή συμβουλή!  Η δυσκολότερη, κατά γενική ομολογία! Άνευ όρων αγάπη, από την πλευρά του παιδιού, σημαίνει ότι το παιδί αισθάνεται ότι ο γονιός το αγαπάει έτσι και αλλιώς, χωρίς να χρειάζεται να κάνει το ίδιο κάτι (κατά την άποψή του χωρίς να χρειάζεται να έχει καλή συμπεριφορά).  Όμως, είναι δύσκολο για τον γονιό να νιώσει και να δείξει αγάπη όταν το παιδί έχει κακή συμπεριφορά και τον βγάζει από τα ρούχα του!  Έτσι, ο γονιός νευριάζει, οργίζεται, ξεσπάει με λόγια και χάνει την ψυχραιμία του!  Φυσικά και ξέρει ότι αγαπάει το παιδί του, παρόλο που είναι θυμωμένος.  Όμως, αν ρωτήσουμε το παιδί τι νομίζει ότι αισθάνεται ο γονιός του για το ίδιο εκείνη τη στιγμή αποκλείεται να μας πει ότι νιώθει αγάπη!

Το κακό είναι ότι ο θυμός και το ξέσπασμα διδάσκουν στο παιδί ακριβώς αυτές τις συμπεριφορές!  Όταν το παιδί έχει κακή συμπεριφορά, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι να θέσει κανείς όρια με ψυχραιμία και νηφαλιότητα –κάτι ομολογουμένως δύσκολο- και στη συνέχεια να στηρίξει με αγάπη το παιδί του στη δύσκολη στιγμή που αυτό περνάει.  Από την άλλη, μέγα μειονέκτημα του θυμού είναι ότι δείχνουμε στο παιδί ότι δεν είναι αρκετά καλό και ότι αυτό βάζει με νου του τα χειρότερα (ότι θυμώσαμε τόσο ώστε θα το εγκαταλείψουμε, θα το βάλουμε φυλακή, κλπ).  

Καλές, αλλά δύσκολες συνήθειες οι παραπάνω!  Χρειάζεται εξάσκηση για να φτάσει κανείς να αντιλαμβάνεται με αυτό τον τρόπο τα πράγματα και να πράττει ανάλογα.  Όμως, δεν είναι ακατόρθωτο.  Και πρόκειται για μια διαδικασία ανατροφής παιδιού που ανταμείβει και τον γονιό: η συμπεριφορά του παιδιού βελτιώνεται δραματικά, η σχέση γονιού-παιδιού βελτιώνεται και το παιδί μαθαίνει ότι είναι καλό, αγαπητό και αποδεκτό έτσι όπως είναι.  Αυτό θα πει αληθινή αγάπη, χωρίς όρους και όρια!  

Διαλέξτε αγάπη, ηρεμία, χαρά!

Δρ. Λίζα

Διαβάστε περισσότερα »

30 Τρόποι για να Συνδεθείτε με το Έφηβο Παιδί σας

1. ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΤΕ. Απλώς καθίστε και ακούστε τι έχει να σας πει το παιδί σας.  Χωρίς σχόλια, χωρίς παρεμβάσεις.  Προσπαθήστε να αντιληφθείτε τις λεπτές αποχρώσεις, παρατηρήστε τη γλώσσα του σώματος.  Και έτσι θα μάθετε πολύ περισσότερα από το να τον/τη βομβαρδίσετε με ερωτήσεις.

2. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΡΩΤΑΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ. Ακόμα και αν αυτό δε σας φαίνεται σπουδαίο, ωστόσο περνάει το μήνυμα στο παιδί σας ότι νοιάζεστε για το ίδιο και τη ζωή του.  Μην κατακρίνετε, μην βομβαρδίζετε με ερωτήσεις, απλώς ακούστε.  Προτιμήστε ερωτήσεις ανοιχτού τύπου, ώστε η απάντηση να μην είναι ναι/όχι και συγκεκριμένες ερωτήσεις που δείχνουν ότι θυμάστε αυτά που σας είπε σε προηγούμενες συζητήσεις.

3. Να είστε το σωσίβιο, αλλά όχι ο ναυαγοσώστης! Αν ακούτε με προσοχή, το έφηβο παιδί σας θα σας μιλάει.  Όμως, δε θέλει να πάρετε τον έλεγχο και να του λύσετε τα προβλήματα, γιατί έτσι νιώθει ότι του στερείτε την ανεξαρτησία και την αυτονομία του και το κάνετε να νιώθει εξαρτημένο και άχρηστο! Κάντε στρατηγικές ερωτήσεις για να διαπιστώσετε πώς αισθάνεται το παιδί σας και να το κινητοποιήσετε να βρει τις καλύτερες λύσεις.  Στο τέλος της συζήτησης θα νιώθει κοντά σας.  

4. Στο αυτοκίνητο, δώστε στο έφηβο παιδί σας το ρόλο του DJ!  Η μουσική είναι σημαντικό μέρος της εφηβικής ζωής και ταυτότητας.  Στο αυτοκίνητο αφήστε το παιδί σας να διαλέξει ραδιοφωνικό σταθμό ή CD.  Μην αρχίσετε τα αρνητικά σχόλια και τις συγκρίσεις με την εποχή σας!  Σεβαστείτε το γούστο του παιδιού σας και αντιμετωπίστε τις μουσικές του προτιμήσεις σαν ένα παράθυρο που σας δείχνε τη θέα στο συναισθηματικό του κόσμο και στις σκέψεις του. Και γιατί όχι, ξεκινήστε μια συζήτηση για μουσική!

5. Δημιουργήστε το δικό σας οικογενειακό κλαμπ βιβλίου. Ζητήστε από το παιδί σας να επιλέξει ένα βιβλίο της αρεσκείας του ή διαλέξτε εσείς ένα και διαβάστε το παράλληλα.  Βρείτε χρόνο να συζητήσετε αυτό που διαβάζετε: τι σας αρέσει, ποιος είναι ο αγαπημένος σας χαρακτήρας, τι επιλογές έκανε, εσείς θα κάνατε τις ίδιες επιλογές; Κλπ.  

6. Διοργανώστε ένα ‘δείπνο’ για μερικούς φίλους του παιδιού σας και ζητήστε του να ασχοληθεί και το ίδιο με το μενού και το μαγείρεμα! Έτσι θα γνωρίσετε τους φίλους του, θα διδάξετε στο παιδί σας πώς να φτιάχνει απλά πιάτα, και θα του δείξετε ότι το αντιμετωπίζετε σαν μεγάλο άνθρωπο και ότι ενδιαφέρεστε για τη ζωή του.

7. Επιτρέψτε του να φέρει έναν φίλο σε μια οικογενειακή έξοδο ή διακοπές. Πολλοί γονείς θεωρούν ότι αν κάνουν κάτι τέτοιο αφαιρούν κάτι από την οικογενειακή ατμόσφαιρα: η πραγματικότητα όμως είναι ότι έτσι γλιτώνουν τα ‘μούτρα’ του εφήβου που δεν έχει κάποιον συνομήλικο μαζί του και υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να περάσει καλά το παιδί με τον φίλο και την οικογένειά του..

8. Γυμναστείτε μαζί. Δοκιμάστε να πάτε παρέα στο γυμναστήριο, σε μια τάξη χορού ή πολεμικών τεχνών, να κάνετε ποδήλατο ή να περπατήσετε παρέα.  Ακόμα και χωρίς πολλά λόγια, ο βαθμός σύνδεσης είναι τεράστιος.

9. Δέστε παρέα μια ταινία ή ένα σόου κάθε εβδομάδα. Φτιάξτε ποπκόρν, καθίστε δίπλα και απολαύστε μια ταινία παρέα μια στο τόσο.  Κυριακή βράδυ πριν ξεκινήσει το σχολείο είναι μια καλή επιλογή.

10. ‘Δεθείτε’ κάνοντας δουλειές μαζί. Tην ώρα που το παιδί σας κάνει τα μαθήματά του κάντε του παρέα κάνοντας κάποια δουλειά στο κομπιούτερ σας ή διαβάζοντας ένα βιβλίο.  Ή ζητήστε του να σας βοηθήσει σε κάποια δουλειά του σπιτιού, δουλεύοντας δίπλα-δίπλα (πχ στρώνει το τραπέζι κι εσείς κόβετε σαλάτα) και κάνετε κάποιο θετικό σχόλιο που δείχνει ότι συνεργάζεστε για κάτι καλό.

11. Παρακολουθήστε τις δραστηριότητές του.  Δείξτε ενδιαφέρον και πηγαίνετε να δείτε το παιδί σας στις διάφορες δραστηριότητές του: μην υποθέτετε ότι δε θέλει ή ότι θα ντραπεί αν είστε εκεί.

12. Γκρινιάξτε παρέα για το πόσο πολλά και δύσκολα μαθήματα έχει για το σπίτι! Έτσι του ελαφρώνετε συναισθηματικά τουλάχιστον το φορτίο και του δείχνετε ότι κατανοείτε τα προβλήματά του και τη δουλειά που κάνει καθημερινά. Προσφερθείτε να βοηθήσετε όπου μπορείτε (αλλά όχι να κάνετε εσείς τη δουλειά του παιδιού!). Προσφέρετέ παράλληλα του ένα αγαπημένο του σνακ.

13. Αγκαλιάστε το παιδί σας καθημερινά. Η αγκαλιά είναι μια ένδειξη αγάπης και νοιαξίματος και τη χρειαζόμαστε όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας.  Πέστε «σε αγαπώ» χωρίς να φοβάστε.

14. Και αν δε θέλει αγκαλιές, κάντε του μασάζ στο σβέρκο (την ώραπου διαβάζει) ή στα πόδια (την ώρα που ξεκουράζεται).

15. Δημιουργήστε τις δικές σας μικρές καλές συνήθειες. Mια βόλτα στα μαγαζιά παρέα, πίτσα από ένα αγαπημένο μέρος κάθε Κυριακή, θέατρο μια φορά το μήνα, κλπ. Βρείτε κάτι που αρέσει στο παιδί σας και εντάξτε το στο πρόγραμμα με συχνότητα.  Το έφηβο παιδί σας θα το περιμένει και θα βασίζεται σε αυτές τις στιγμές σύνδεσης μαζί σας.

16. Δοκιμάστε κάτι καινούργιο παρέα.  Έτσι δίνετε στο παιδί σας την αίσθηση ότι είστε κοντά και εξομαλύνετε τα πράγματα.

17. Να θυμάστε να περνάτε ωραία μαζί. Ξέρετε τι αρέσει στο παιδί σας;  Ρωτήστε, παρατηρήστε, πληροφορηθείτε!  Και στη συνέχεια κάντε μια προσπάθεια να το συναντήσετε εκεί που αυτό βρίσκεται και όχι εκεί που εσείς επιθυμείτε.  Το να περνάτε όμορφα μαζί βοηθά το παιδί σας να σας εμπιστευτεί και να σας μιλάει.

18. Ζητήστε από το έφηβο παιδί σας να σας διδάξει κάτι νέο.  Οι έφηβοι επιθυμούν να είναι πιο ώριμοι, να ακούν οι άλλοι τη γνώμη τους και να τους σέβονται.  Να η ευκαιρία!  Θα εκπλαγείτε με το πόσα παραπάνω ξέρει το παιδί σας απ’ ότι νομίζετε.

19. Πάτε για κάμπινγκ ή μίνι διακοπές σε ξενοδοχείο για ένα βράδυ. Μακριά από την καθημερινότητα και κατά προτίμηση και την τεχνολογία, βρείτε μια ευκαιρία να έρθετε ψυχικά κοντά.

20. Αγοράστε εισιτήρια και πάτε παρέα σε έναν αγώνα, θεατρικό έργο ή κάτι που ξέρετε ότι αρέσει στο παιδί σας.  Και μόνο ότι κάθεστε ήσυχα-ήσυχα δίπλα είναι αρκετό για να έρθετε ψυχικά κοντά.

21. Προσφέρετε εθελοντική εργασία μαζί. Οι έφηβοι θέλουν να βελτιώσουν τον κόσμο.  Ξεκινήστε δίνοντάς τους την ευκαιρία να προσφέρουν εθελοντικά εργασία και συμμετάσχετε κι εσείς.

22. Ρωτήστε αν θέλει να γίνετε φίλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Υποσχεθείτε ότι δε θα κάνετε σχόλια, αλλά ρωτήστε αν μπορείτε να κάνετε "like" σε αυτά που σας αρέσουν.  Αν πάλι το παιδί αρνηθεί, δεχτείτε το χωρίς δεύτερη κουβέντα!

23. Στείλτε στο έφηβο παιδί σας sms αντί να του τηλεφωνήσετε, κάτι που μπορεί να το νιώσει ως εισβολή εκ μέρους σας ή να ντραπεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να σας μιλήσει μπροστά στους φίλους του. Με το γραπτό μήνυμα διατηρείτε την επαφή σας και επικοινωνείτε χωρίς πρόβλημα.

24. Δαγκώστε τη γλώσσα σας! Το έφηβο παιδί σας δεν είναι τέλειο και είναι φυσικό να κάνει λάθη.  Όσο του τα τονίζεται όμως, τόσο περισσότερο το έφηβο παιδί σας αισθάνεται ότι δεν το αγαπάτε και απομακρύνετε από εσάς.  Στα μικροπράγματα προτιμήστε να μην πείτε τίποτα.

25. Μη κάνετε συγκρίσεις. Μια συνηθισμένη παγίδα είναι όταν οι γονείς συγκρίνουν το έφηβο παιδί τους με κάποιον φίλο, αδερφό/ή, ή συγγενή για να του δείξουν ότι το άλλο παιδί είναι καλύτερο και ότι πρέπει να ακολουθήσει το καλό παράδειγμα του άλλου.  Ακόμα και αν φέρνετε κάποιο άλλο παιδί ως κακό παράδειγμα, οι συγκρίσεις είναι σίγουρος τρόπος να απομονώσετε και να εκνευρίσετε το παιδί σας.  Οι έφηβοι θέλουν να αισθάνονται μοναδικοί και θέλουν να εκτιμάτε τις δικές τους ικανότητες και προσωπικότητα.

26. Επιτρέψτε βαθμούς ελευθερίας. Δώστε στο έφηβο παιδί σας τη δυνατότητα να κάνει πράγματα που επιθυμεί.  Διατηρήστε καλή επικοινωνία και θέστε λογικά όρια.  Κατευνάστε τις ανησυχίες σας και αποδεχτείτε ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει ένας έφηβος χωρίς να κινδυνεύσει.

27. Μιλήστε στο έφηβο παιδί σας για τις σχέσεις και το σεξ. Οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι σήμερα οι έφηβοι πειραματίζονται με τις σχέσεις και το σεξ πολύ νωρίτερα.  Κι επειδή δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσει κανείς το χρόνο σε παλαιότερες εποχές ή να βάλει στο παιδί του… ζώνη αγνότητας και να το απομονώσει, καλό είναι οι γονείς να μιλήσουν ανοιχτά με τα παιδιά τους για τις σχέσεις και το ασφαλές σεξ.  Αν παριστάνετε ότι τίποτα δε συμβαίνει, είναι πολύ πιθανό ότι το παιδί σας θα μπλέξει σε κάποια άσχημη σχέση και κακές σεξουαλικές συνήθειες χωρίς να το καταλάβετε και με όλες τις αρνητικές συνέπειες για τη ζωή του.

28. Ξεχάστε τις παραδοσιακές τιμωρίες.  Χρησιμοποιήστε τα παραδείγματα κακής συμπεριφοράς ή τα λάθη του έφηβου παιδιού σας ως ευκαιρία να έρθετε πιο κοντά και να το βοηθήσετε να αποκτήσει σωστή κρίση.  Παρόλο που μπορεί να ακούγεται ουτοπικό, ωστόσο είναι ο καλύτερος τρόπος να συμμαχήσει ο γονιός με το έφηβο παιδί του, να έρθει κοντά του, να το ακούσει και να το βοηθήσει με τη συζήτηση να αναπτύξει σωστή κρίση.  Βοηθήστε το παιδί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να βρει λύσεις και αυτό θα βοηθήσει πολύ περισσότερο από μια τιμωρία.

29.  Υπενθυμίστε στο παιδί σας ότι είναι μοναδικό. Μικρά σχόλια, μικρές χειρονομίες και δείξτε στο παιδί ότι είστε περήφανοι για την προσωπικότητά του.  Επαινέστε το όταν κάνει μια καλή προσπάθεια, επαινέστε το για πράγματα που είναι σημαντικά για το ίδιο (και όχι απαραίτητα και για εσάς).

30.  Δείξτε στο έφηβο παιδί σας αγάπη άνευ όρων.  Αποδεχτείτε το παιδί σας όπως είναι και δείξτε του αγάπη, πολλή αγάπη.  Δε μπορείτε να καθορίσετε την πορεία ζωής του παιδιού σας, αλλά μπορείτε να το υποστηρίξετε σε αυτά που αγαπάει και να το ενθαρρύνετε να γίνει ό,τι καλύτερο μπορεί. 

 

 

Διαβάστε περισσότερα »